



Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι ακραίες αυτές μορφές του ριζοσπαστικού Ισλάμ δεν απαντώνται απλά ανάμεσα σε μια χούφτα τρομοκρατών και εγκληματιών, αλλά είναι ευρύτατα διαδεδομένες σε μεγάλα τμήματα μουσουλμάνων. Μελέτες τα υπολογίζουν σε 10-15% του μουσουλμανικού πληθυσμού, με ισχυρή φωνή στα ΜΜΕ, με οργανωμένα δίκτυα πληροφόρησης, χρηματοδότησης και δράσης και το κύμα διαρκώς μεγαλώνει. Είναι μια οργανωμένη αντίδραση σε κάθε νεωτερικότητα και σε κάθε φωνή εντός του μουσουλμανικού κόσμου που ζητά εκσυγχρονισμό, ανάπτυξη, ευημερία και ανθρώπινα δικαιώματα. Στόχος δεν είναι άλλος από τη καθολική επικράτηση σε πρώτη φάση εντός του μουσουλμανικού χώρου και στη συνέχεια η εξαγωγή του σκοταδισμού τους με κάθε μέσο στον υπόλοιπο κόσμο, που δε δέχεται τις μισαλλόδοξες φανατικές δοξασίες τους. Η πλήρης υποταγή κάθε άλλης πολιτικής ή κοινωνικής αξίας ή εξουσίας στον θρησκευτικό νόμο (και φυσικά σε κείνους με το «ιερό καθήκον» να τον «ερμηνεύουν» και να τον εφαρμόζουν).
Θα καταλάβουμε πολλά για τη σκέψη των σύγχρονων ισλαμοφασιστών αν δούμε τη δράση του σημαντικότερου ίσως πνευματικού ηγέτη αυτού του μισαλλόδοξου ρεύματος, του Χατζ Αμίν Μοχάμεντ Αλ Χουσεϊνί, πρώην μουφτή της Ιερουσαλήμ. Τα πρώτα δείγματα του θρησκευτικού του παραλογισμού και της διάθεσης εξόντωσης κάθε διαφορετικότητας τα έδειξε συμμετέχοντας ενεργά στη μεγάλη σφαγή του χριστιανικού ελληνικού στοιχείου στον Πόντο. Όταν κατάφερε να γίνει στη δεκαετία το 1920 μουφτής της Ιερουσαλήμ (της σημαντικότερης θέσης που μπορούσε να κατέχει μουσουλμάνος στην υπό Βρετανική κατοχή Παλαιστίνη και ουσιαστικός ηγέτης των Αράβων της) προσπάθησε με κάθε τρόπο να διαλύσει την εδραιωμένη για αιώνες ειρηνική θρησκευτική και πολιτισμική συνύπαρξη της περιοχής. Υποδαύλισε αντι-εβραϊκές εξεγέρσεις και σφαγές το 1920 και το 1929, αλλά η μεγάλη ευκαιρία για μια «καθαρή» λύση ήρθε με την άνοδο των Ναζί στην εξουσία.













