Login    Register
loading...

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Κομμάτια ή Ποιήματα Ελλήνων και Ξένων λογοτεχνών/ποιητών που αγαπήσατε

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby Dhmellhn » Fri Feb 12, 2010 3:08 pm

Image

Ο Νικόλαος Καζαντζάκης (1883-1957) είναι επίσης ένας συγγραφεύς όπου αποτελεί μία κατηγορία από μόνος του. Κανονικά θα έπρεπε να είναι ένας ακόμη Έλλην νομπελίστας, αλλά ας όψονται άλλα... Είναι γνωστός κυρίως από τα επτά μυθιστορήματά του κατά τις δεκαετίες του '40 και του '50. Μέχρι τότε είχε περιοριστεί στο Δράμα και την Ποίηση. Επηρεάστηκε κυρίως από τους Nietzsche, Bergson, William Jones, Oswald Spengler.

Παρακάτω παραθέτω αποσπάσματα από το φιλοσοφικό του σύγγραμμα την "Ασκητική" όπου, ώριμος πλέον, ενσταλάζει το απόσταγμα της σκέψης του.

ΑΣΚΗΤΙΚΗ (αποσπάσματα)

Πρόλογος

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο— καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο— το μεταξύ φωτεινό
διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή— ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός— κάθε στιγμή
πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να
κάμουμε την ύλη ζωή— κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της
εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία—
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει—
σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές—
μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και
μας γκαρδιώνει— φυτά, ζώα, ανθρώπους— στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες
άναρχες, ακατάλυτες Ορμές— και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την
πράξη.

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

ΠΡΩΤΟ ΧΡΕΟΣ

Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω: Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύουμαι,
οσφραίνουμαι κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου.
Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου. Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος, στο
άλλο βασιλεύει ο ήλιος.
Τ΄ άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου, οι Ιδέες, οι άνθρωποι και τα ζώα βόσκουν μέσα στο
λιγόχρονο κεφάλι μου, τραγούδια και κλάματα γιομώνουν τα στρουφιχτά κοχύλια των αυτιών μου
και τρικυμίζουν μια στιγμή τον αγέρα—
σβήνει το μυαλό μου, κι όλα, ουρανός και γης, αφανίζουνται.

"Εγώ μονάχα υπάρχω!" φωνάζει ο νους.
"Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό
και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνέμα.
"Όλα ρέουν τρογύρα μου σαν ποταμός, χορεύουν, στροβιλίζουνται, τα πρόσωπα κατρακυλούν σαν
το νερό, το χάος μουγκρίζει.
"Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην
τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους,
οικοδομώ την άβυσσο.
"Αργά, με αγώνα, σαλεύω ανάμεσα στα φαινόμενα που γεννώ, τα ξεχωρίζω βολικά, τα σμίγω με
νόμους και τα ζεύω στις βαριές πραχτικές μου ανάγκες.
"Βάνω τάξη στην αναρχία, δίνω πρόσωπο, το πρόσωπο μου, στο χάος.
"δεν ξέρω αν πίσω από τα φαινόμενα ζει και σαλεύει μια μυστική, ανώτερη μου ουσία. Κι ούτε
ρωτώ— δε με νοιάζει. Γεννοβολώ τα φαινόμενα, ζωγραφίζω με πλήθια χρώματα φανταχτερά,
γιγάντιο ένα παραπέτασμα μπροστά από την άβυσσο. Μη λες: "Αναμέρισε το παραπέτασμα, να δω
την εικόνα!" Το παραπέτασμα, αυτό είναι η εικόνα.
"Είναι ανθρώπινο έργο, πρόσκαιρο, παιδί δικό μου, το βασίλειο μου ετούτο. Μα είναι στέρεο, άλλο
στέρεο δεν υπάρχει, και μέσα στην περιοχή του μονάχα μπορώ γόνιμα να σταθώ, να χαρώ και να
δουλέψω. "Είμαι ο αργάτης της άβυσσος. Είμαι ο θεατής της άβυσσος. Είμαι η θεωρία κι η πράξη.
Είμαι ο νόμος. Όξω από μένα τίποτα δεν υπάρχει."
Χωρίς μάταιες ανταρσίες να δεις και να δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπινου νου, και μέσα στ΄
αυστηρά τούτα σύνορα αδιαμαρτύρητα, ακατάπαυτα να δουλεύεις— να ποιο είναι το πρώτο σου
χρέος.
Με αντρεία, με σκληρότητα στερέωσε απάνω στο σαλευόμενο χάος το καταστρόγγυλο, το
καταφώτιστο αλώνι του νου, ν΄ αλωνίσεις, να λιχνίσεις, σα νοικοκύρης, τα σύμπαντα.
Καθαρά να ξεχωρίσεις κι ηρωικά να δεχτείς τις πικρές γόνιμες τούτες, ανθρώπινες, σάρκα από τη
σάρκα μας, αλήθειες:
α) Ο νους του ανθρώπου φαινόμενα μονάχα μπορεί να συλλάβει, ποτέ την ουσία—
β) κι όχι όλα τα φαινόμενα, παρά μονάχα τα φαινόμενα της ύλης—
γ) κι ακόμα στενώτερα: όχι καν τα φαινόμενα τούτα της ύλης, παρά μονάχα τους μεταξύ τους
συνειρμούς—
δ) κι οι συνειρμοί τούτοι δεν είναι πραγματικοί, ανεξάρτητοι από τον άνθρωπο— είναι κι αυτοί
γεννήματα του ανθρώπου—
ε) και δεν είναι οι μόνοι δυνατοί ανθρώπινοι— παρά μονάχα οι πιο βολικοί για τις πραχτικές και
νοητικές του ανάγκες.
Μέσα στα σύνορα τούτα, ο νους είναι ο νόμιμος απόλυτος μονάρχης. Καμιά άλλη εξουσία στο
βασίλειο του δεν υπάρχει.
Αναγνωρίζω τα σύνορα τούτα, τα δέχουμαι μ΄ εγκαρτέρηση, γενναιότητα κι αγάπη, κι
αγωνίζουμαι μέσα στην περιοχή τους άνετα σα να ΄μουν ελεύτερος.

Υποτάζω την ύλη, την αναγκάζω να γίνει καλός αγωγός του μυαλού μου. Χαίρουμαι τα φυτά, τα
ζώα, τους ανθρώπους, τους θεούς σαν παιδιά μου. Όλο το Σύμπαντο το νιώθω να σοφιλιάζει
απάνω μου και να με ακολουθάει σα σώμα.
Σε άξαφνες φοβερές στιγμές αστράφτει μέσα μου: "Όλα τούτα είναι παιχνίδι σκληρό και μάταιο,
δίχως αρχή, δίχως τέλος, δίχως νόημα". Μα ξαναζεύουμαι, πάλι, γοργά στον τροχό της ανάγκης,
κι όλο το Σύμπαντο ξαναρχινάει γύρα τρογύρα μου την περιστροφή του.
Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή. Έτσι μονάχα σοζυγιάζεται η δύναμη με την επιθυμία και καρπίζει
η προσπάθεια του ανθρώπου.
Να πως με σαφήνεια και με σκληρότητα να καθορίζεις την παντοδυναμία του νου μέσα στα
φαινόμενα και την ανικανότητα του νου πέρα από τα φαινόμενα— πρί να κινήσεις για τη λύτρωση.
Αλλιώς δεν μπορείς να λυτρωθείς.
Δεν έχουμε αιώνιους συμμάχους ούτε διηνεκείς εχθρούς. Τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και διηνεκή. Αυτά έχουμε καθήκον να τα προασπίσουμε. (ΛΟΡΔΟΣ ΠΑΛΜΕΡΣΤΟΝ)
User avatar
Dhmellhn
Επίτιμος
Επίτιμος
 
Posts: 3845
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Wed Apr 18, 2007 3:16 pm
Location: ΕΛ-ΛΑΣ
Gender: Male

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby Dhmellhn » Fri Feb 12, 2010 3:16 pm

Η ΡΑΤΣΑ

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν
πεθυμάς εσύ— πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.
Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο
τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη
βουλή σου και την πράξη.
Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν
και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.
Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που
περπατάς στη γης, να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του
εαυτού σου.
Δεν είσαι ένας— είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα
πρόσωπα σου. Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερο σου, ξοπίσω σου.
Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια
λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας.
Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν
θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου— όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης
μουγκαλιέται όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η
κεφαλή σου.
Ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου, και μαζώνουνται κοπάδια κοπάδια οι γίσκιοι των
πεθαμένων και σε πίνουν να ζωντανέψουν.
"Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνουμε!" φωνάζουν μέσα σου οι νεκροι. "Δεν προφτάσαμε να
χαρούμε τις γυναίκες που πεθυμήσαμε— πρόφτασε εσύ, κοιμήσου μαζί τους! Δεν προφτάσαμε να
κάμουμε έργα τις Ιδέες μας— κάμε τις έργα εσύ! Δεν προφτάσαμε να συλλάβουμε και να
στερεώσουμε το πρόσωπο της ελπίδας μας— στερέωσε το εσύ!
"Τέλεψε το έργο μας! Τέλεψε το έργο μας! Μέρα νύχτα μπαινοβγαίνουμε στο κορμί σου και
φωνάζουμε. Όχι, δε φύγαμε, δεν ξεκορμίσαμε από σένα, δεν κατεβήκαμε στη γης. Μέσα από τα
σωθικά σου ξακλουθουμε τον αγώνα. Λύτρωσε μας!"
Δε φτάνει ν΄ ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν
μπροστά από το κατώφλι του νου σου. Όλοι χύνουνται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν΄
ανέβουν πάλι στο φως της μέρας.
Μα εσύ να ξεδιαλέγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματου σου και
ποιος ν΄ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα.
Μην τους λυπάσαι! Κάθου άγρυπνος στην καταβόθρα της καρδιάς σου και ξεδιάλεγε. Τούτος ο
ίσκιος, να λες, είναι ταπεινός, σκοτεινός, σα ζώο— να φύγει! Τούτος είναι σιωπηλός και
φλεγόμενος, πιο ζωντανός από μένα— ως πιει το αίμα μου όλο!
Φώτισε το σκοτεινό αίμα των προγόνων, σύνταξε τις κραυγές τους σε λόγο, καθάρισε τη βούληση
τους, πλάτυνε το στενό τους ανήλεο μέτωπο— αυτό είναι το δεύτερο σου χρέος.
Γιατί δεν είσαι μονάχα σκλάβος. Ευτύς ως γεννήθηκες, μια νέα πιθανότητα γεννήθηκε μαζί σου,
ένας λεύτερος σκιρτημός τρικυμίζει τη μεγάλη ζοφερή καρδιά του σογιού σου.
Φέρνεις, θες δε θες, ένα νέο ρυθμό. Μια νέα επιθυμία, μια νέα Ιδέα, μια θλίψη καινούρια. Θες δε
θες, πλουτίζεις το πατρικό σου το σώμα.
Κατά που θα κινήσεις; Πώς θ΄ αντικρίσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; Όλη η
γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία.
Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξη σου. Είσαι μια ζαριά όπου για
μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.
Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη
όπου θα μπει και θα όδέψει ο ποταμός των απόγονων.
Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές
μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και
αντρειεύει.
"Δεν είμαι ένας! Δεν είμαι ένας!" Τ όραμα τούτο κάθε στιγμή να σε καίει.
Δεν είσαι ένα άθλιο λιγόστιγμο κορμί— πίσω από την πήλινη ρεούμενη μάσκα σου ένα πρόσωπο
χιλιοχρονίτικο ενεδρεύει. Τα πάθη σου κι οι Ιδέες σου είναι πιο παλιά από την καρδιά κι από το
μυαλό σου.
Το σώμα σου το αόρατο είναι οι πεθαμένοι πρόγονοι κι οι απόγονοι οι αγέννητοι. Το σώμα σου τ΄
ορατό είναι οι άντρες, οι γυναίκες και τα παιδιά που ζουν της εδικής σου ράτσας.
Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της
ράτσας του δεν έχει να φάει, και να σκιρτάει πασίχαρος όταν ένας άντρας και μια γυναίκα του
σογιού του φιλιούνται.
Όλα τούτα είναι μέλη του μεγάλου ορατού κορμιού σου. Πονάς και χαίρεσαι σκορπισμένος ως τα
πέρατα της Γης μέσα σε χιλιάδες ομοαίματα κορμιά.
Όπως μάχεσαι για το μικρό σου το σώμα, πολέμα και για το μεγάλο. Πολέμα όλα τούτα τα κορμιά
σου να γίνουνε δυνατά, λιτά, πρόθυμα. Να φωτιστεί ο νους τους, να χτυπάει η καρδιά τους
φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη.
Πως μπορείς να ΄σαι δυνατός, φωτεινός, γενναίος, αν οι αρετές τούτες δεν τρικυμίζουν αλάκερο
το μεγάλο σου το σώμα; Πως μπορείς να σωθείς, αν δε σωθεί αλάκερο σου το αίμα; Ένας από τη
ράτσα σου να χαθεί, σε συντραβάει στο χαμό του. Ένα μέλος του κορμιού και του νου σου
σαπίζει.
Να ζεις βαθιά, όχι σαν Ιδέα, παρά ως σάρκα κι αίμα, την ταυτότητα τούτη.
Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας. Να νιώθεις το χώμα ν΄ ανεβαίνει από τις σκοτεινές
ρίζες και ν΄ απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα.
Ποιος είναι ο σκοπός σου; Να μάχεσαι να πιαστείς στέρεα από το κλαρί, κι είτε σα φύλλο είτε σαν
άνθος είτε σαν καρπός να σαλεύει μέσα σου, ν΄ ανανεώνεται και ν΄ αναπνέει αλάκερο το δέντρο.
Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους
πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου
χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Αγωνία μέσα σου. Κάποιος παλεύει να φύγει, να ξεσκιστεί από τη σάρκα σου, να γλιτώσει από
σένα. Ένας σπόρος στα νεφρά σου, ένας σπόρος στο μυαλό σου δε θέλει πια να ΄ναι μαζί σου, δε
χωράει πια στο σπλάχνο σου, μάχεται για ελευτερία.
"Πατέρα, δε χωρώ στην καρδιά σου, θέλω να τη συντρίψω, να περάσω Πατέρα, μισώ το σώμα
σου, ντρέπουμαι που είμαι κολλημένος μαζί σου, θα φύγω!
"Κατάντησες άλογο οκνό, τα πόδια σου πια δεν μπορούν ν΄ ακλουθούν το ρυθμό της καρδίας
μου. Βιάζουμαι. Θα πεζέψω, θα καβαλήσω άλλο κορμί και θα σε αφήσω στο δρόμο!"
Και συ, ο πατέρας, χαίρεσαι γρικώντας την καταφρονετικιά φωνή του παιδιού σου. "Όλα, όλα για
το γιο μου!" φωνάζεις. "Εγώ δεν είμαι τίποτα. Εγώ είμαι ο πίθηκος, αυτός ο άνθρωπος. Εγώ είμαι
ο άνθρωπος, αυτός ο γιος του ανθρώπου!"
Μια δύναμη μέσα σου, ανώτερη σου, διαπερνάει συντρίβοντας το κορμί σου και το νου σου και
φωνάζει: "Παίξε το τωρινό και το σίγουρο, παίξε το για το μελλούμενο κι αβέβαιο!
"Μην κρατάς τίποτα για υστερνή. Μου αρέσει ο κίντυνος. Μπορεί να χαθούμε, μπορεί να σωθούμε.
Μη ρωτάς! Απίθωνε κάθε στιγμή στα χέρια του κίντυνου τον κόσμον όλο! Εγώ, ο σπόρος του
αγέννητου, τρώγω τα σωθικά της ράτσας σου και φωνάζω!"
Δεν έχουμε αιώνιους συμμάχους ούτε διηνεκείς εχθρούς. Τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και διηνεκή. Αυτά έχουμε καθήκον να τα προασπίσουμε. (ΛΟΡΔΟΣ ΠΑΛΜΕΡΣΤΟΝ)
User avatar
Dhmellhn
Επίτιμος
Επίτιμος
 
Posts: 3845
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Wed Apr 18, 2007 3:16 pm
Location: ΕΛ-ΛΑΣ
Gender: Male

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby alexandros » Fri Feb 12, 2010 4:43 pm

υπάρχει μια ιστορία για τον Καζαντζάκη που την έχω ακούσει πριν λίγα χρόνια: ο μεγάλος συγγραφέας έχει φύγει από τη ζωή εδώ και λίγα χρόνια και η σύζυγός του Έλενα βρίσκεται στη Νέα Υόρκη. Αποφασίζει να πάει σε ένα από τα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία της Νέας Υόρκης και να αναζητήσει βιβλία του Καζαντζάκη. Πραγματικά μπαίνει μέσα στο βιβλιοπωλείο και πηγαίνει στο τμήμα της λογοτεχνίας στο Κ. Ψάχνει αλλά δυστυχώς δεν βρίσκει ούτε ένα βιβλίο του άντρα της. Απογοητευμένη πηγαίνει σε έναν υπάλληλο και τον ρωτάει "βιβλία του Καζαντζάκη δεν έχετε;", εκείνος της απαντά "φυσικά και έχουμε. που ψάξατε;", "έψαξα στο τμήμα λογοτεχνίας στο Κ αλλά δεν υπάρχει τίποτα", "κυρία μου κάνατε λάθος, δεν έπρεπε να ψάξετε στο τμήμα γενικής λογοτεχνίας, στο τμήμα με τους κλασικούς συγγραφείς έπρεπε να ψάξετε"...
Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από μια ιδέα της οποίας ο καιρός έχει φτάσει.
Βίκτωρ Ουγκώ

ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΡΑ
User avatar
alexandros
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
 
Posts: 806
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun Mar 16, 2008 4:06 pm
Location: Νιμπίρου
Gender: Male

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby aims » Sun Jun 07, 2015 11:18 pm

Ο αγαπημενος μου συγγραφεας κ ενας απο τους μεγαλυτερους παγκοσμιους..
Ξαναδιαβασα τον τελευταιο πειρασμο..
Ο ανθρωπος ηταν οχι απλα πολυ μπροστα απο την εποχη του αλλα πραγματικα μυημενος σε γνωσεις που ελαχιστοι κατεχουν.
Η πληροφορηση που ειχε,προφανως κ ηταν ελεω διαβασματος,προσωπικης ερευνας/αναζητησης κ ταξιδιων που ειχε κανει αλλα κ κατι ακομα βαθυτερο...
Δεν ξερω αν ηταν οντως Μασονος της γαλλικης τεκτονικης στοας(αλλοι ισχυριζονται πως ειχε προσπαθησει να μπει κ στη στοα της Θεσσαλονικης αλλα δεν δεχθηκαν το αιτημα του γιατι δηλωσε αθεος)αλλα οσα γραφει στα βιβλια του ειναι εμφανεστατα επηρεασμενα απο πληροφορηση περι αποκρυφων ευαγγελιων(ανήκουστο για εκεινη την εποχη),απο μυθοπλασια των εσσαιων(αυτο κ αν ηταν ανηκουστο με μολις 2-3 συγγραφεις μεχρι τοτε να ειχαν ασχοληθει με τη ζωη του Ιησου στο Κασμιρ) κ απο την Θεοσοφια.
Οποτε καταλαβαινουμε πως δεν μιλαμε απλα για εναν ταλαντουχο κ πανεξυπνο συγγραφεα αλλα για εναν πραγματικο ΓΝΩΣΤΗ.Με οτι αυτο συνεπαγεται.
User avatar
aims
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
 
Posts: 784
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun May 02, 2010 3:34 am
Gender: Male

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby ArELa » Mon Jun 08, 2015 2:28 am

Ο Άνδρας είναι από τα μεγαλύτερα πνεύματα που άφησαν τ'αχνάρι τους
στον νεότερο Ελληνισμό.

Μέρος της υπογραφής μου, είναι παράφραση της ρήσης του.

Νιώθω σχεδόν δέος για τον άνδρα. Χαίρομαι που υπάρχει αυτό το αφιέρωμα
προς τιμήν του, αλλά αν επιχειρούσα να πω κάτι γι'αυτόν θα μου έκοβε τη λαλιά ένας κόμπος
στο λαιμό. Με το ίδιο νόμισμα, τα δάχτυλά μου στα πλήκτρα μουδιάζουν...


Απλά :worship: :worship: :worship:
τον λατρεύω.
Image

I faced it all and I stood tall, and did it my way....

Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ξανθιά κι ελεύθερη...


στο Youtube:
http://www.youtube.com/user/vasoula2908/featured
https://www.youtube.com/user/vasoula2908asteria


το μπλογκ μου: http://ideografhmata.blogspot.gr/


στο VIMEO: https://vimeo.com/uservasoula2908
User avatar
ArELa
Founder-Administrator
Founder-Administrator
 
Posts: 45220
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun Apr 15, 2007 1:29 am
Irc nick: ArELa
Gender: Female

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby ARKADROSOYL » Mon Jun 08, 2015 7:56 am

:worship:

αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο…

Πώς να πιστέψουν οι άπιστοι τι θάματα μπορεί να γεννήσει η πίστη; Ξεχνούν πως η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη,
όταν συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα.
Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες,
καταλαβαίνεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου,
τρομάζεις… γιατί δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άνανδρες πράξεις
σου, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους. Ξέρεις πως εσύ, όχι η μοίρα, όχι η
τύχη, μήτε οι άνθρωποι γύρω σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι και αν κάμεις, ό,τι και
αν γίνεις ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να
περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο. Καλά πια καταλαβαίνεις πως
αυτή ‘ναι η αξία του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο
και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει, γιατί ξέρει πως αν δε λιποψυχήσει, αν
δεν ακούσει τι του κανοναρχάει η λογική, μα κρατάει με τα δόντια την ψυχή του
κι εξακολουθεί με πίστη, με πείσμα να κυνηγάει το αδύνατο, τότε γίνεται το θάμα,

που ποτέ ο αφτέρουγος κοινός νους δε μπορούσε να το μαντέψει:
το αδύνατο γίνεται δυνατό.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη «Ο Καπετάν Μιχάλης».

:rose:
“Κάποτε νιώθω να είμαι ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν γνώρισα ποτέ”
O.ΕΛΥΤΗΣ
User avatar
ARKADROSOYL
Κολλημένος Ιδεογραφίτης
Κολλημένος Ιδεογραφίτης
 
Posts: 187
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Tue May 06, 2014 10:44 pm
Irc nick: DROSOYLITES
Gender: Female

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby Irene3006 » Mon Jun 08, 2015 10:40 pm

Λέω να κάνω την δική μου αρχή με το "Ο βίος και η πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά".
Υπάρχει από τα χρόνια του Γυμνασίου στη βιβλιοθήκη μου, και νομίζω πως ήρθε η ώρα του :)
Μετά την εξεταστική, είναι στα must του φετινού καλοκαιριού! Απίστευτη συγχρονικότητα, ότι
το σκεφτόμουν πριν 3-4 μέρες, και σήμερα βλέπω το νήμα αυτό στα active topics!
Image
User avatar
Irene3006
Επίτιμος
Επίτιμος
 
Posts: 6438
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Mon Jan 03, 2011 1:48 am
Location: Στο άπειρο.... Κι ακόμα παραπέρα.... :)
Irc nick: Irene3006
Gender: Female

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby alkinoos » Sun Jun 14, 2015 12:49 pm

Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες,
καταλαβαίνεις πως μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου,
τρομάζεις…


Η θέληση της ανθρώπινης δύναμης στους περισσότερους είναι ακόμα άγνωστη.Είναι ο άνθρωπος! Και δεν τον τρομάζει .μήτε τον σκιάζει ,κανένας και τίποτε,μήτε θεοί ,μήτε θάνατος... :) :D :D
"Ο ύπνος του σώματος έγινε ξύπνημα της ψυχής και το κλείσιμο των ματιών αληθινή όραση, και η σιωπή μου εγκυμονούσε το καλό, και η διατύπωση του λόγου μου έγινε δημιούργημα αγαθό" - Ερμής O Τρισμέγιστος

Εγώ έζησα και πέθανα και άλλες φορές πριν από αυτή τη ζωή και όταν ήμουν πεθαμένος η ψυχή μου λειτουργούσε σαν να ήμουν ζωντανός,ενώ όταν ήμουν ζωντανός η ψυχή μου λειτουργούσε σα να ήμουν πεθαμένος - Πυθαγόρας
User avatar
alkinoos
Επίτιμος
Επίτιμος
 
Posts: 5399
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Fri Apr 08, 2011 11:21 pm
Gender: Male

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby aims » Sun Jun 14, 2015 9:33 pm

αγαπημενο μοτο.αυτο κ μονο αυτο,δινει ελπιδα για να σταθεις ορθιος,οταν οι προσευχες κ τα παραμυθια σε αφηνουν μονο:
"Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος - αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος - σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται."
User avatar
aims
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
 
Posts: 784
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun May 02, 2010 3:34 am
Gender: Male

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby ARKADROSOYL » Fri Jun 26, 2015 8:21 am

:rose:
Μια από τις μεγαλύτερες λαχτάρες της ζωής μου στάθηκε πάντα το ταξίδι΄ να δω,ν'αγγίξω άγνωρα χώματα,
να μπω να κολυμπήσω σε άγνωρες θάλασσες,να γυρίσω τη γης,να βλέπω,
να βλέπω και να μη χορταίνω καινούριες στεριές και θάλασσες κι ανθρώπους κι ιδέες και να τα βλέπω όλα για πρώτη φορά,
να τα βλέπω όλα για τελευταία φορά,με μακρόσερτη ματιά,
κι έπειτα να σφαλνώ τα μάτια και να νιώθω τα πλούτη να κατασταλάζουν μέσα μου ήσυχα,
τρικυμιστά,όπως θέλουν,ωσότου να τα περάσει από την ψιλή κρισάρα ο καιρός,
να κατασταλάξει απ'όλες τις χαρές και τις πίκρες το ξαθέρι-τούτη η αλχημεία της καρδιάς είναι,
θαρρώ,μια μεγάλη,αντάξια του ανθρώπου ηδονή.

Ν.Καζαντζάκη "Αναφορά στον Γκρέκο"
http://omorfataxidia23.blogspot.gr/2013 ... _1706.html
“Κάποτε νιώθω να είμαι ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν γνώρισα ποτέ”
O.ΕΛΥΤΗΣ
User avatar
ARKADROSOYL
Κολλημένος Ιδεογραφίτης
Κολλημένος Ιδεογραφίτης
 
Posts: 187
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Tue May 06, 2014 10:44 pm
Irc nick: DROSOYLITES
Gender: Female

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby aims » Fri Jul 03, 2015 11:51 pm

Σήμερα που σαπίζει ο κόσμος,κι η ατιμία κι ο συμβιβασμός εξευτελίζουν και τις πιο γενναίες ψυχές, μια μονάχα τακτική είναι πρακτική και συμφέρει. Να'σαι ανένδοτος.
User avatar
aims
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
 
Posts: 784
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun May 02, 2010 3:34 am
Gender: Male

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby ArELa » Thu Jul 30, 2015 11:47 am

Image


Η Κραυγή δεν είναι δική σου

image Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ, πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου. Οι νεκροί σου δεν κείτουνται στο χώμα. Γένηκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γένηκαν Ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη. Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα.

Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου. Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γης, να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του εαυτού σου. Δεν είσαι ένας. Είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπα σου. Κι ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερο σου, ξοπίσω σου. Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας. Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου. Όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται.

Όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου. Ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου, και μαζώνουνται κοπάδια κοπάδια οι γίσκιοι των πεθαμένων και σε πίνουν να ζωντανέψουν. -«Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνουμε!» φωνάζουν μέσα σου οι νεκροι. «Δεν προφτάσαμε να χαρούμε τις γυναίκες που πεθυμήσαμε, πρόφτασε συ, κοιμήσου μαζί τους! Δεν προφτάσαμε να κάμουμε έργα τις Ιδέες μας, κάμε τις έργα εσύ! Δεν προφτάσαμε να συλλάβουμε και να στερεώσουμε το πρόσωπο της ελπίδας μας, στερέωσε το εσύ! Τέλεψε το έργο μας! Τέλεψε το έργο μας! Μέρα νύχτα μπαινοβγαίνουμε στο κορμί σου και φωνάζουμε. Όχι, δε φύγαμε, δε ξεκορμίσαμε από σένα, δεν κατεβήκαμε στη γης. Μέσα από τα σωθικά σου ξακλουθουμε τον αγώνα. Λύτρωσε μας»!



Δε φτάνει ν” ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νου σου. Όλοι χύνουνται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν” ανέβουν πάλι στο φως της μέρας. Μα εσύ να ξεδιαλέγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματου σου και ποιος ν” ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα. Μην τους λυπάσαι! Κάθου άγρυπνος στην καταβόθρα της καρδιάς σου και ξεδιάλεγε. Τούτος ο ίσκιος, να λες, είναι ταπεινός, σκοτεινός, σα ζώο. να φύγει! Τούτος είναι σιωπηλός και φλεγόμενος, πιο ζωντανός από μένα. Ας πιει το αίμα μου όλο! Φώτισε το σκοτεινό αίμα των προγόνων, σύνταξε τις κραυγές τους σε λόγο, καθάρισε τη βούληση τους, πλάτυνε το στενό τους ανήλεο μέτωπο. Αυτό είναι το δεύτερο σου χρέος.

Γιατί δεν είσαι μονάχα σκλάβος. Ευτύς ως γεννήθηκες, μια νέα πιθανότητα γεννήθηκε μαζί σου, ένας λεύτερος σκιρτημός τρικυμίζει τη μεγάλη ζοφερή καρδιά του σογιού σου. Φέρνεις, θες δε θες, ένα νέο ρυθμό. Μια νέα επιθυμία, μια νέα Ιδέα, μια θλίψη καινούρια. Θες δε θες, πλουτίζεις το πατρικό σου το σώμα. Κατά που θα κινήσεις; Πώς θ” αντικρίσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; Όλη η γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία. Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξη σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα όδέψει ο ποταμός των απόγονων. Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου.

Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει. -«Δεν είμαι ένας! Δεν είμαι ένας!» Τ” όραμα τούτο κάθε στιγμή να σε καίει. Δεν είσαι ένα άθλιο λιγόστιγμο κορμί. πίσω από την πήλινη ρεούμενη μάσκα σου ένα πρόσωπο χιλιοχρονίτικο ενεδρεύει. Τα πάθη σου κι οι Ιδέες σου είναι πιο παλιά από την καρδιά κι από το μυαλό σου. Το σώμα σου το αόρατο είναι οι πεθαμένοι πρόγονοι κι οι απόγονοι οι αγέννητοι. Το σώμα σου τ” ορατό είναι οι άντρες, οι γυναίκες και τα παιδιά που ζουν της εδικής σου ράτσας. Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του εγώ του που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει, και να σκιρτάει πασίχαρος όταν ένας άντρας και μια γυναίκα του σογιού του φιλιούνται. Όλα τούτα είναι μέλη του μεγάλου ορατού κορμιού σου. Πονάς και χαίρεσαι σκορπισμένος ως τα πέρατα της Γης μέσα σε χιλιάδες ομοαίματα κορμιά. Όπως μάχεσαι για το μικρό σου το σώμα, πολέμα και για το μεγάλο. Πολέμα όλα τούτα τα κορμιά σου να γίνουνε δυνατά, λιτά, πρόθυμα. Να φωτιστεί ο νους τους, να χτυπάει η καρδιά τους φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη.

<<Απόσπασμα από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη>>

http://katohika.gr/2015/07/%ce%b7-%cf%8 ... ent-179586
Image

I faced it all and I stood tall, and did it my way....

Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ξανθιά κι ελεύθερη...


στο Youtube:
http://www.youtube.com/user/vasoula2908/featured
https://www.youtube.com/user/vasoula2908asteria


το μπλογκ μου: http://ideografhmata.blogspot.gr/


στο VIMEO: https://vimeo.com/uservasoula2908
User avatar
ArELa
Founder-Administrator
Founder-Administrator
 
Posts: 45220
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun Apr 15, 2007 1:29 am
Irc nick: ArELa
Gender: Female

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby aims » Thu Jul 30, 2015 10:17 pm

εξαιρετικο αποσπασμα..
User avatar
aims
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
 
Posts: 784
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun May 02, 2010 3:34 am
Gender: Male

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby ArELa » Fri Jul 31, 2015 9:45 am

πλην του πρώτου ποστ (των χρηστών) που προσυπογράφω, τα υπόλοιπα είναι για τα μπάζα...
τον λένε τέκτονα και "αντιγραφάκια". Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και τους απάντησα
ως εξής

Συνεχίζετε να συζητάτε βλέπω τα περί τεκτονικής του ένταξης, σα να είναι δεδομένο.
ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ έχετε, την τρέλα μου? Όχι, βέβαια, γιατί αν είχατε θα τις φέρνατε εδώ.

Απλά είστε απ'αυτούς που δεν έχετε κανένα πρόβλημα να σπηλώσετε ανθρώπους με αβασάνιστες ταμπελίτσες. Ούτε αυτό το "αντιγραφάκιας" μπορούν να το στηρίξουν οι φωτεινοί παντογνώστες...
Το λένε μεν (έτσι για να'χουμε να λέμε) αλλά δε λένε ΠΟΙΟΝ αντέγραψε.

Τα λόγια είναι εύκολα και συχνά πάμφθηνα έως ευτελή. Το να ΣΤΗΡΙΞΕΤΕ αυτά που λέτε, είναι άλλη (πονεμένη) ιστορία.

Είναι τραγικά θλιβερό το γεγονός ότι οι νεοέλληνες που ενστερνίστηκαν κανονικά τον πολιτισμό της χέστρας, (που λέει κι ο stranger) δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει και τι συνεπάγεται η έννοια ΣΕΒΑΣΜΟΣ. Μια έννοια που στην Ελλάδα της αρχαιότητας γεννήθκε, και στην Ελλάδα του σημερινού ξεπουλήματος των πάντων (και προπάντων των αξιών) κατακρεουργείται! Αιδώς ΑΧΡΕΙΟΙ!



τέκτων ο Καζαντζάκης? Μα αν ήταν τέκτων καμάρια μου, το ιερατείο θα τον αγκάλιαζε,
δε θα τον αφόριζε!

Τελικά δεν περισσεύει καλός λόγος στους σκατόψυχους, για ΚΑΝΕΝΑΝ.
Ούτε για ογκόλιθους του πνεύματος!

Συγνώμη που συγχύστηκα και έγινα καυστική, αλλά έριξαν σκατά σε κάποιον
που ένιωθα απο παιδί σαν "αδερφή ψυχή μου", κι αυτό με πείραξε πάρα πολύ!
Image

I faced it all and I stood tall, and did it my way....

Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, δεν καταλαβαίνω τίποτα, είμαι ξανθιά κι ελεύθερη...


στο Youtube:
http://www.youtube.com/user/vasoula2908/featured
https://www.youtube.com/user/vasoula2908asteria


το μπλογκ μου: http://ideografhmata.blogspot.gr/


στο VIMEO: https://vimeo.com/uservasoula2908
User avatar
ArELa
Founder-Administrator
Founder-Administrator
 
Posts: 45220
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun Apr 15, 2007 1:29 am
Irc nick: ArELa
Gender: Female

Re: ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Postby aims » Fri Jul 31, 2015 11:20 am

Οντως Βικυ,πολλοι τον λενε μασονο,θεοσοφιστη κλπ..
Αλλοι λενε πως εχουν εγγραφα με αίτηση μύησης στη Στοά της Θεσσαλο­νίκης Μέγας Αλέξανδρος(αλήθεια,πως βρεθηκε τετοιο έγγραφο?), η οποία όμως απορρίφθηκε, γιατί ο ίδιος δήλωνε άθεος.
Άλλοι λένε πως είχε μυηθεί σε γαλλική στοά.

Δεν ξερω τι ηταν και αν ηταν ΑΛΛΑ ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.
Απο τα γραφόμενα του ομως φαινεται πως ηταν ενας μυστης της ζωης.
User avatar
aims
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
Πορωμένος Ιδεογραφίτης
 
Posts: 784
Likes: 0 post
Liked in: 0 post
Joined: Sun May 02, 2010 3:34 am
Gender: Male

Next

Return to Ποίηση-Λογοτεχνία

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest